سفارش تبلیغ
صبا
http://holool.ParsiBlog.com
 
قالب وبلاگ

داستان اولین سروده های من

اواخر بهمن ماه سال 88بود که من برای آزمون کارشناسی ارشد  به کرمان رفته بودم.بعد از امتحان به ترمینال رفتم. تا سوار اتوبوس شوم و به شهرم سیرجان برگردم .ساعت 11بود.که به ترمینال رسیدم .ساعت حرکت یک و نیم بعد از ظهر بود.و من چند ساعتی وقت داشتم.رفتم و روی چمنهای نزدیک تعاونی نشستم بعد برگشتم و نماز را خواندم دوباره رفتم وروی همان چمنها نشستم.و پیامک smsفرستادم .قضیه از این جا شروع شد ....مدتها بود دوستم اصغر پیامی نفرستاده بود تا اینکه روز قبل پیامی فرستاد ه بود و جویای احوالم شده بود.من نیز در پاسخ پیام فرستادم که:گوشی همراهم را عوض کردم و گوشی جدیدم خوب خط نمی دهد.او پیام فرستاده بود که :"اشکال از گوشی نیست از خودته که خط نمیدی،آدم آهنی."من نیز در پاسخ پیام فرستادم :"چرا که نگی آدم آهنیچون ما مرده ی متحرکیم ، در واقع رباطیم!."بعد از این پیامها در حینی که روی چمنها نشسته بودم این پیام را فرستادم که :"میگم اولیه دارم عاشق می شم هنوز عشق زورش به من نرسیده تا ببینیم در این جدال کی برنده میشه؟."بعد از گذشت چند ساعت سوار اتوبوس شدم و عازم سیرجان شدم در اتوبوس در این فکر بودم که چه شعری را به اصغر بفرستم که مضمونی از عشق داشته باشد.در اتو بوس فیلم کیش و مات را تماشا کردیم در انتهای فیلم بیت شهر معروفی زمزمه شد و آن این بود.

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر                یادگاری که در این گنبد دوّار بماند.

قبل از ارسال این بیت شعر اصغر پیامی در پاسخ به اینکه من عاشق شدم فرستاد بدین صورت که :"اگر بشنوم دیوار عاشق شده راحت تر باور می کنم تا تو حالا کی هست؟"و بعد از این پیام بیت بالا را برایش فرستادم.که این سر آغاز مشاعره ی من و اصغر بود که طی چند روز اتفاق افتاد.او که دستی در سرودن شعر دارد ابیات زیر را فرستاد.

بخواب و خستگی از تن برون کن                  و فردا راز را از دل برون کن

بگو بینم چه کس قلبت ربوده                        و اینسان عاشق و زارت نموده؟

چه سان باور کنم امر محالی                        شود عاشق رباط دیجیتالی؟

چه کس بذر محبت در دلت کاشت                   تورا سر شار از احساس پنداشت؟

جوابم را بده دلخور نگردم....؟

از آنجایی که او شاعر بود و من آشنایی چندانی با شعر نداشتم اما اشعار زیر را در پاسخ برایش فرستادم.

نشدم زار چنان که شما پنداری                     نیست حقیقت آنچه شما پنداری

بس مجال است در این جنگ و جدال               من همانم هنوز که شما پنداری

از این جا بود که سیل اشعار بین من و او رد و بدل شد.اوبا پیامک فرستادکه:

نوبت پیری رسید و معرکه گیری                   فصل غرورشکسته وقت اسیری

باز دلت در هوای دخترکان شد                      باز به یادت فتاده فصل دلیری؟

و من در پاسخ این ابیات را فرستادم :

فصل غرور نه به پیرست ،بل به جوانیست                   معرکه گیری نه به پیری بل به جنونیست.

نیست دلی در امان از رخ این دختران                                    فصل دلیریست ،هرکه در این جرگه نیست.

سپس او پیام فرستادکه:

ذهنت آشفته شده قافیه ها تکراری                خویش را رستم دستان تو عبث پنداری.

زاهدو عارف ره،دین و ورع باخته اند                        گو شه ای از رخ او دیده و بت ساخته اند.

دلبرنازکن چابک شیرین حرکات                    گو بیاید که به همراش بیاید برکات.

و من نیز بعد ازکمی فکر کردن فرستادم :

دلم آشفته شده قافیه ها تکراری                   خویشتن شاعرو ماهر تو عبث پنداری.

زاهد و عارف دین گر بدین باخته اند              عقل خویش در طبق نقش فقط ساخته اند.

هوش بر عشوه گر چابک شیرین حرکات                    گو رود گول زند خویشتن زین وجنّات.

او نیز روز بعد در پاسخ این ابیات را فرستاد:

میتوان از گذر نقش به نقّاش رسید                دل به معشوق سپرد و نگه یار خرید.

تا چه بینی تو به آیینه،روی معشوق               چهره ی خالق او یا وجنّات مخلوق

و من نیز در پاسخ فرستادم که:

من ندیدم کسی کز گذر نقش به نقّاش رسید               دل به غیر او سپرد و نظر یار بدید.

خالق او بگفت چشم از نگهش دور بدار                      چهره ی خالق او نیست محدود در او.

سپس او فرستاد که:

بشکن مهر لب و سفره ی دل باز بکن                                    راز را با من و با مادرت ابراز بکن.

آن که بودست که آشفته ی مویش شده ای؟                 در نهانخانه ی دل عازم کویش شده ای؟

آن که بودست که آرامش تو آشفته ؟              نکند با نگهش راز دلش را گفته؟

راز دل گرچه که پنهان کنی!این نکته پذیر                    رنگ رخسار خبر می دهد از سر ضمیر.

من نیز در جواب فرستادم:

مخزن اسرار بود سینه ی تنگ                     محرمی کو که فرستم این راز قشنگ.

ورد او نکند آرامش تو آشفته                       هر که تسبیح خدا را گفته

رنگ رخسار فقط علت آنی دارد                    تو چه دانی که این سر چه بهایی دارد؟

و این روند ادامه یافت.که او فرستاد:

تو آن مخزن اسرار تنگت                تو و آن کتمان راز قشنگت.

تو و نا محرمی با مادر و دوست                    خدا صبرت بداد صبری که نیکوست

ومن نیز در پایان این ابیات را برایش فرستادم:

مرا رها کن با مخزن اسرار تنگم                  که کتمان می کنم راز قشنگم.

مرا باشد دوست با مادرو دوست                   خدا صبرم بداد صبری که نیکوست.

البته این مشاعره بیشتر به شوخی می ماند.که آدمی را به وجد می آورد.هر چند برآمده از دل نیستند امّا هنر عقلند.که زیبایی خاصی دارندکه ممکن است به دل پیوند بخورند.این بود داستان نخستین اشعار سروده ی من.             

 

 

 

 


[ پنج شنبه 89/3/13 ] [ 6:4 عصر ] [ شول ] [ نظرات () ]


.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

موضوعات وب
لینک های مفید
صفحات دیگر
امکانات وب


بازدید امروز: 11
بازدید دیروز: 67
کل بازدیدها: 637916